ÇOCUKLUĞUM VE İLK ERGENLİK YAŞLARIMDA, TARSUS’IN BUGÜN DE AYNI YERDE OLAN, MERKEZ – TARİHİ ÇARŞISINDA DOLAŞMAYI ÇOK SEVERDİM.
O ÇARŞIDA, BİRBİRİNE YAKIN ESNAFIN OLDUĞU YERLERE “” ARASTA” DENİRDİ.
BİZİM ARASTA’NIN ADAMI VEYAHUT BİZİM ARASTADAKİ MASURACI-İPLİKÇİ VS.
AMCAZADELERİMİN DÜKKANI, MERSİN CADDESİNDE OLMAKLA BERABER, SAĞLI SOLLU ESNAFI ESAS ALIRSAK, ORASI DA, BR NEV’İ ARASTA SAYILIRDI.
ARASTALARIN, SADIK- UZUN ZAMANDIR ÇEVREDE OLAN, TAŞIYICILARI OLURDU.
BUNLAR ARABALI VE ARABASIZ DİYE İKİYE AYRILIRDI.
AMCAZADELERİMİN DE, “KÜRT RAMO” ADINDA, SON DERECE SADIK, YILLANMIŞ, ARABALI BİR TAŞIYICILARI VARDI.
BU SADIK HAMBALLAR, ÖYLE “AİLEDEN”” SAYILIRDI Kİ, KİMİLEYİN, FIRINCI SÜLEYMAN’IN FIRININA “ ET ATTIRILDIĞINDA”, MUTLAKA HABER EDİLİR, BULUNUR, GETİRİLİR, BİRLİKTE, KOCA KOCA SOMUN EKMEKLER, AVUÇ İÇİ KADAR KOPARILIP, TEPSİLERİN İÇİNE DALDIRILIP, BİR ÇEŞİT EL İÇİ – EKMEKARASI YAPILIR VE SULARI, AKITA AKITA “ KİFAF-I NEFS” EDİLİRDİ.
YANİ KARIN DOYURULURDU.
AMA, YAZIN O DAYANILMAZ SICAĞINDA YENİLEN BU EMEK HARCI AŞIN SICAĞINA KARŞI, MUTLAKA, YOLUN KARŞISINDA, TARSUS’UN EN ESKİ PASTANELERİNDEN OLAN, “ BOKUBOZUĞUN” ORAYA, ARKAYA, ELİMDE METAL SÜRAHİYLE GİDER, NERDEN NASIL AKTIĞINA BİR TÜRLÜ AKIL ERDİREMEDİĞİM, BUZZZ GİBİ SUYU DOLDURUR, ACELE, MAĞAZAYA KOŞTURURDUM.  

ADIYAMAN BESNİLİ, MERHUM KARDEŞİM, “ MUSTAFA ÇİL”, İYİ ZAMANLARINDA, BABASI, BESNİLİ TÜCCAR, “” HACI MAMED”İN ÖZEL NOT DEFTERİNDE GÖSTERDİĞİ,ÇOK İLGİNÇ BİR NOT, YILLAR ÖNCE, DİKKATİMİ ÇEKMİŞTİ.
MUSTAFA, O NOTUN FOTOSUNU BÜYÜTMÜŞ, İŞ YERİNDEKİ ODASININ DUVARINA ASMIŞTI.
ARAYA, MUSTAF’NIN BAŞINA, MİLYARDA BİR GÖRÜLEN BİR HASTALIK GİRDİ.
 GALİBA İLTHAPLI- EKLEM ROMATİZMASIYDI. UZUN SÜRE SAVAŞTI MUSTAFA. OLMADI, YENİLDİ.
BÖYLELİKLE, O NOT DA, UNUTULDU.
“HACI MAMED” AMCA, BELLİ Kİ ÇOK DÜZENLİ BİRİ OLMALI Kİ, NOT DEFTERİ, GAYET İNTİZAMLI BİR ŞEKİLDE YAZILMIŞ.
NEREDEYSE, HERGÜN BİR ÇİRKİNLKLE UYANDIĞIMIZ BU TOPRAKLARDA, İÇİMİZ- DIŞIMIZ BERBAT OLURKEN, İSTEDİM Kİ, GEÇMİŞ BİR ZAMANDA DA OLMUŞ OLSUN, İYİ BİR İNSAN VE SADIK HAMBALI VARMIŞ.
VE BU İYİ İNSAN, HAMBALINDAN “ ÖDÜNÇ” ALDIĞI BİR ADET “” TELİS ÇUVALI” DAHİ UNUTMUYOR, ÖZEL DEFTERİNE KAYDEDİYOR.
BUGÜN, TELAFFUZ ETMEK İSTEMEDİĞİM RAKAMLARIN İÇ EDİLDİĞİ, ÜÇ BEŞ CILIZ SESTEN BAŞKACA DA BİR SESİN ÇIKMADIĞI BİR ÜLKEDE, BELKİ BÖYLE SIRA DIŞI BİR HABER- BİLGİ, AZ DA OLSA, “” İNSAN  OLMANIN” ERİNCİNİ- RAHATLIĞINI RUHUMUZA SERPER.
EŞİ MUSTAFA’NIN KİTABINDAN, İLGİLİ SAYFAYI BANA GÖNDEREN SEVGİLİ KARRDEŞİM “ TÜMAY ÇİL” HANIMEFENDİYE, ÇOK TEŞEKKÜR EDİYORUM.
UMARIM, TÜCCARDAN “ HACI MAMEDLER”, HAMBALLARDAN HACILAR, ÇOĞALIR BİR GÜN, BU TOPRAKLARDA.

(*)Telis çuval, ham jüt bitkisi liflerinden dokunan, kalın telli, dayanıklı ve hava alabilen bir çuval bezi türüdür. Halk arasında kanaviçe veya çuvallık jüt kumaş olarak da bilinir. [1, 2, 3, 4, 5]

-------------------------------------------------------------------

“Hambal Hacıya bir boş telis borcum var”.

Hacı Mehmet Nuri Çil’in (Hacı Mamed) not defterinden alınmıştır. İşçisinden, yükünü taşıyan ham alından aldığı bir boş çuvalı bile borç defterine yazan bir babanın oğlu olmaktan gurur duyuyorum.

Mustafa Çil
 

DÜŞMEYE GÖR
Bir insan düşmeye görsün
Koparılmış dala benzer
Gelen giden bitmiş
At bağlanmış yala benzer

Eşin bile dostun bile
Altın bile üstün bile
Oturduğun postun bile
Yabancıya ele döner

Ne fikrini soran kalır
Ne üstünü duran kalır
Ne bir değer veren kalır
Altın adın pula döner

Kararın gizli verilmiş
Defterin hemen dürülmüş
Su dökülüp söndürülmüş
Ocaktaki küle döner

Hacı Mehmet Nuri Çil’in defterinden alınmıştır.